نمایش نتایج: از 1 به 3 از 3

موضوع: مفاهیم مزدیسنا ( آیین زرتشت )

  1. Top | #1
    مفاهیم مزدیسنا ( آیین زرتشت )



    عنوان کاربر
    کاربر ارشد
    تاریخ عضویت
    Aug 2012
    شماره عضویت
    3
    نوشته ها
    1,936
    پسندیده
    6,021
    مورد پسند : 4,556 بار در 1,803 پست

    ویترین مدال ها

    مفاهیم مزدیسنا ( آیین زرتشت )

    « بنام پروردگار هستی بخش بزرگ »


    اهورامزدا:

    اَهورامَزدا نامِ خدای یکتا در مزدیَسنا است. دیگرگویشهای این واژه ی دینی، اهوره مزدا، هُرمُزد، هُرمَزد، هورمَزد و اَهُرمَزد هستند.

    اهورامزدا یک واژه ی ترکیبی است و از اهورا و مزدا تشکیل شده است. در گاتاها گاهی اهورامزدا جدا از هم بکار رفته است.

    مزدا در بعضی بندهای گاتاها به معنی حافظه و به حافظه سپردن و به یاد داشتن است. این واژه در سانسکریت مَذِس، به

    معنی دانش و هوش می باشد. بنابراین وقتی که مزدا برای خدا به کار برده شده است از آن معنی هوشیار و آگاه و دانا

    برداشت کرده اند. اهورا نیز بمعنای سرور و بزرگ است پس اهورامزدا در مجموع به معنیِ سرورِ دانا است.


    اهورامزدا آفریننده جهان است. مزدیسنان اهورا مزدا را می*پرستند. اهورامزدا خالق و داور همه ی چیزهای مادی و معنوی و نیز

    آفریننده روشنی و تاریکی و برقرار کننده نظم هستی است. او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده است پس در واقع او از

    عدم می آفریند و با خود تنهاست. برای اهورا مزدا در هرمزد یشت، در حدود شصت صفتِ نیک آورده شده و تقریبا همه ی

    چیزهای خوب به وی منتصب شده است. همچنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است:

    سپنتَه مَینیو یعنی مقدس ترین روان، خشثره ویرنه بگویش امروزی شهریور یعنی شهریار و پادشاهی که باید انتخاب و برگزیده

    شود، سپنتَه آرمیتی است یعنی پارسایی مقدس. هورتات بگویش امروزی خورداد بمعنی جامعیت و رسایی و امرتات جاودانگی

    و بی مرگی است. او اشه یعنی راستی و درستی و قانون ایزدی و پاکی است. همچنین وهومَنَه است به معنی خوب منش.

    این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می شوند و زمانی پنداشته می شد که ایزدانی جدا از اهورامزدا هستند اما

    چنین تفسیری از امشاسپندان در رابطه با اهورامزدا در گاتها یافت نمی شود.


    بر اساسِ کتابِ بُندَهِشَن که پس از ساسانیان نوشته شده، نیروی مخالفِ اهورامزدا و زاینده ی بدی*ها را اهریمن معرفی می

    کند که نص صریح گاتها است. در کیش زرتشتی، اهریمن هیچگاه توانِ ذاتی برای مقابله با قدرتِ اهورا مزدا را ندارد و رقیبی

    برای او نیست بلکه اهریمن همان اندیشه ی بد یا اَنگره مینیو است اما در باورِ زروانیان، اهریمن برادر و رقیبِ اهورا مزدا و پسر

    زروان و دارای هویتی جداگانه از اهورا مزدا است.

    بر پایه باورهای کهنِ زروانی که بدعتی در مزدیسناست و دیگر دینهای پس از آن چون مانویان "اهورامزدا و اهریمن هردو زاده ی

    زروان(خدای زمان) بودند و جهان عرصه جنگ این دو نیروی نیک و بد است ولی سرانجام چیرگی در پایانِ جهان با اهورامزداست

    و چون اهورامزدا پاکی مطلق است بدی در او راه ندارد . پس هر آنچه که بد است اهریمنی است." البته این سخن در هیچ جای

    گاهاننیست و زروان در زبان اوستایی تنها به معنای زمان است و ارتباطی با خداوند ندارد.


    اهریمن:

    اهریمن (از اوستایی انگره*مَینیو) بدنهاد است.اهریمن پلیدی است و برای از بین بردن نیکی تلاش می کند ولی چون دون و پست

    مایه است و اهورامزدا آگاه بر هر چیز است پس سرانجام در پایان کار اهریمن نابود شده و اورمزد بر او چیره می*شود و کار جهان

    یکسره به نیکی خواهد گرایید.در این میان انسان و امشاسپندان و دیگر ایزدان (فرشته) و موجودات نیک ( مزدا آفریده) که

    همگی آفریده ی اهورامزدا هستند در مبارزه با دئوه ها ( دیو ها) که موجودات و پدیده هایی اهریمنی هستند در تلاشی کیهانی

    برای پیروزی نیکی بر بدی هستند . اهریمن را در پارسی اهرِمن هم می*گویند. می*شود او را همتای شیطان در باورهای سامی دانست.

    در دین زرتشت باور بر این است که در طبیعت دو نیروی متضاد خیر (سپنتا مینو - اثر روشنی) و شر (انگره مینو - اثر تاریکی)

    وجود دارد که همواره در حال نبرد با یکدیگرند.


    امشاسپندان:

    امشاسپندان که بازشناساننده*های وجود اهورامزدا هستند.این واژه به معنی جاودانان پاک یا مقدسان بی مرگ یا نامیرایان

    فزونی بخش است که از دو جز امشه به معنی جاودانی و بی مرگ و سپنته به معنی پاک و مقدس و فزونی بخش تشکیل

    شده*است. امشاسپندان شش فروزه اهورامزدا هستند که هر کدام دارای مفهومی است که بخشی از عظمت خداوند یکتا را به

    آدمی می*شناسانند و با شناخت و پیروی از این مفاهیم و ایزدان می*توان اهورا مزدا را درک کرد. شش امشاسپندان عبارت*اند از:

    ۱- وهمن یا وهومن : به معنی نیک اندیشی - پندار نیک

    ۲- اشه وهیشته(اردیبهشت): به معنی بهترین راستی

    ۳- خشتره وییریه(شهریور): شهریار گزیده - شهریاری دلخواه

    ۴- سپنته آرمیتی: به معنی فروتنی و بردباری مقدس

    ۵- هیوروتات(خرداد): به معنی رسایی و کمال

    ۶- امرتات(امرداد): به معنی بی مرگی و جاودانگی

    لازم به ذکر است که در برخی از ادبیات دینی،امشاسپندان در جهان مادی دارای نقشی به عنوان نگهبان شش گروه از

    آفریده*های جهان هستند:وهمن نگهبان جانوران سودمند،اشه وهیشه نگهبان آتش،خشتره وییریه نگهبان فلزات، سپنته آرمیتی

    نگهبان زمین،هیوروتات نگهبان آب، امرتات نگهبان گیاهان.

    همچنین یک روز از هر ماه و یکی از ماههای سال به نام آنها نامیده می*شود.

    ۱- بهمن (وهمن) : روز دوم - ماه یازدهم

    ۲- اردیبهشت : روز سوم - ماه دوم

    ۳- شهریور : روز چهارم - ماه ششم

    ۴- سپنته آرمیئتی (سپندارمز=اسفند) : روز پنجم - ماه دوازدهم

    ۵- خرداد : روز ششم - ماه سوم

    ۶- امرداد : روز هفتم - ماه پنجم


    سوشیانس:

    سوشینت یا سوشیانت یا سوشیانس (سودرسان،دانا) به عنوان رهایی بخش است که در آیین زردشتی* منجی نهائی زمین بشمار می*رود.

    در گاهان (گاتها) که سروده*های خود زرتشت است و در آنها می*توان باورهای وی را یافت اشاره چندانی به پایان جهان نشده

    است، اما چنین می*نماید که در بندی از گاهان (یسنا ۴۳ بند ۳) سخن از مردی است که در آینده می*آید و راه نجات را می*یابد،

    همچنین در گاهان چند بار به واژه سوشینت بر میخوریم که در ادبیات بعدی زرتشت به صورت سوشیانس در آمده و منجی

    نهائی زرتشتی به شمار می*آید.

    خود زرتشت نیز به هنگام زندگی در پیرو باورانش ،سوشیانت خوانده شده است هم چنین از افزون بر تایید مطلب،

    سوشیانت بصورت جمع آورده شده است و این یعنی که تعداد سوشیانت ها یکی نیست : ((... کی مزدا سپیده ی رخشان

    پیروزی جهان را بر خواهد گرفت؟کی رخشندگی آفتاب دین همه جا را تابان خواهد ساخت؟ کی سوشیانت ها فراوانی و زیادگی

    خواهند یافت تا از پرتو کار و کردارشان،دین گسترده شود. اینک سوشیانتی برای آموزش مردم برپاست و منم،زرتشت که پیرو تو

    هستم ای اهورا.

    در توصیف سوشیانت در می آید که : ((کجایند آنانی که پرتو راستی وجودشان را فرا گرفته،که با نیرومندی برابر دیویسنان کینه

    جو ایستادگی کنند و به راستی ای مزدا،این چنین کسام اند رهانندگان،سوشیانت ها که برای به بار نشستن آیین با دیوان و

    دیوپرستان به پیکار برخواسته اند .

    دانا بودن از ویژگی های سوشیانت است.

    برپایه ی یشت سیزدهم ،بند 62م :زردشت از روی زمین رخت بر نبسته و نطفه ی بر جای مانده و آن را 99999 فروشی

    نگاهبانی می کنند روزی ؛در هنگام به پایان رسیدن زمان،دوشیزه ای ازین نطفه بارور خواهد شد که بر تمام دشمنی دیوها و

    مردم پیروز خواهد شد. نام این دوشیزه اِرِدَت فِذری می باشدواز دو دوشیزه ی دیگر به نام های(( سروتَت فِذری)) و

    ((وَنگهوفِذری)) نیز یاد می شود .

    این سه از نطفه زردشت بارور دشه و سه موعود مَزدَیَسنان که آخرین شان سوشیانت است ؛از آنها زاده خواهد شد. نام دیگر

    این رهایی بخش اَستوَت اِرِتَه میباشد که با ظهور وی ،رستاخیز مردگان شروع شده و عمر جهان مادی به سر می رسد.

    زامیاد یشت - مقدمه یشت : فرّ کیانی نیرومند را می ستاییم که مزدا آفریده است ،کارامد و چالاک است و سرآمد همه ی

    آفریدگان محسوب می شوذ . زیبا و بسیار درخشنده است که اهورا مزدا بدان سوشیانت و همراهانشان را پدید آورد،فرّی که از

    آن خداوند می باشد و آن را برآن سوشیانت و همراهان گماشت تا آنان جهانی نو بنیان کنند.جهانی همیشه تازه و جوان که پیری

    و بیماری و فساد در آن راه نباشد و همیشه جاودان می ماند،پس از آن که مردگان رستاخیر کنند و زندگان بی مرگ شود و چون

    آن سوشیانت به پیدایی و ظهور آید آرمان خویش روا و جهانی نو بنیان کند.درچنین جهانی که برپایه ی اَشَه استواراست،

    جاودانگی برپا می شود ، و دروغ دیگر باره به همان جایی رانده می وشد که از آن جا برای آسیب رسانیدن به راستی و

    گروندگان آن قیام کرده بود و نیست و نابود می گردد. زامیاد یشت کرده ی چهاردهم : فرّ کیانی نیرومند را می ستاییم...هنگامی

    که اَستوَت اِرِتَه پدید می آید...

    سوشیانش پیروزگر خوانده شده است. آفرينگان دهمان.

    از دوشیزه زاده شدن،ویژگی است که در آیین مهرپرستی برای میترا (زاده شده از آناهیتا)،در مسیحیت نیز برای عیسی مسیح

    از مریم بیان می شود.


    ادامه دارد...
پاسخ با نقل قول پاسخ با نقل قول

  • Top | #2
    مفاهیم مزدیسنا ( آیین زرتشت )



    عنوان کاربر
    کاربر ارشد
    تاریخ عضویت
    Aug 2012
    شماره عضویت
    3
    نوشته ها
    1,936
    پسندیده
    6,021
    مورد پسند : 4,556 بار در 1,803 پست

    ویترین مدال ها


    زروان:

    نکتهٔ مهم دربارهٔ این مطلب این است که زروانی*ها فرقه*ای بدعت گر در آیین مزداپرستی هستند و عقاید آنها را به هیچ روی نباید

    منتسب به زرتشت و پیروانش دانست . زروان نه تنها خالق اهورامزدا و اهریمن نیست بلکه حتی جایی در ستایش*ها و

    نیایش*های زرتشتی ندارد و تنها به معنای زمان است . با مراجعه به اوستا و گاهان تنها یک بار نام زروان را می*یابیم که آن هم به

    معنای زمان بی کرانه*است و حتی جایی اشاره می*شود که زمان هم آفریدهٔ اهورامزداست . پس نسبت دادن این عقیده به

    زرتشتیان به کل خطاست و همانطور که در ادیان مختلف فرقه*هایی بدعتگر پدید می*آیند در آیین زرتشتی هم با این مسئله

    مواجه می*شویم . امروزه عقاید زروانی به کل از بین رفته و این بدعت در پایان دورهٔ ساسانی به زوال رسید . زُروان به معنی

    زمان (در حالت عام) و زمان بی*کران (در اوستا akarana zorvan)(در حالت خاص) نام خدایی است که به باور فرقه*ای از

    زرتشتیان به نام زروانیان، هُرمزد و اهریمن از او زاده شدند. زروان در اوستا از ایزدان کم اهمیت است ولی ظاهراً در اواخر دوران

    ساسانی جایگاهی بسیار بلندپایه یافته* بود. زروان به معنی قضا و قدر هم به کار رفته*است.

    اسطورهٔ زایش هرمزد و اهریمن از زروان در عقاید زروانی:

    این اسطوره بطور خلاصه بدین گونه*است که زروان هزار سال در آرزوی فرزند به قربانی ایستاد.(باید توجه شود که در باورهای

    اسطوره*ای ایران این نفس عمل قربانی* است که خاصیت دارد) پس از هزار سال شکی به وجود او افتاد. بر اثر قربانی*ها هرمزد

    و بر اثر آن شک اهریمن در زهدان او پدید آمد. زروان که دانست هرمزد به دهانهٔ زهدان نزدیکتر است قصد کرد که پادشاهی را به

    فرزندی که نخست زاده شود بسپارد. هرمزد بنا به سرشتش (آگاهی مطلق) از این تصمیم مطلع شد و برادر خود را نیز آگاه

    نمود. اهرمین تلاش کرد که نخست از زهدان بیرون بیاید ولی چون هرمزد به خروجی نزدیکتر بود موفق نشد پس شکم را درید و

    از آن طریق بیرون آمد. زروان به اهریمن گفت که فرزند من نیک و خوشبو است ولی تو پلید و گنده* هستی. پس آنگاه هرمزد نیک

    و آراسته و خوشبو به جهان آمد. زروان بنا به عهدی که کرده بود به ناچار پادشاهی جهان را به مدت نه*هزار سال به اهریمن

    سپرد. ولی پادشاهی مطلق جهان پسین به هرمزد خواهد رسید و هرمزد در نهایت بر اهریمن چیره خواهد شد. پس زروان به

    هرمزد دسته*ای بَرسَم داد.


    هوم:

    هوم نامِ نوشابه*ای مقدس بود که دینداران زرتشتی در زمانهایی ویژه می**نوشیدند. همچنين هوم در زمان ساسانیان نامِ

    معمولي اشخاص بوده است. در هوم يشت از پارسايي بنامِ هوم نام برده شده كه مي توان وي را از پيامبرانِ پيش از عهدِ

    زرتشت سپیتمان شمرد.

    هوم را در زبان اوستایی هَئومه haoma می**گفتند. این نام در زبانِ سانسکریت سومَ suma بوده است.


    چیستی هوم:

    موبدانِ عهدِ ساساني بر این باور بودند که این گیاه انسان*های پاک را می**تواند به جهان دیگری رهنمون شود، چنانکه کرتیر موبد

    بلندپایه زرتشتی با نوشیدن این نوشابه به دیدار جهان پس از مرگ رفت. از اینرو امروزه می**انگارند که شاید این نوشابه را از گیاه

    شاهدانه به دست می**آورده*اند. تا كنون بطورِ يقين نمي توانيم هوم را با يكي از گياههاي معروف در علمِ

    گياهشناسي مطابق كنيم.

    هوم در دنیای مینوی ایزد است و در گیتی گیاه است و درمان بخش است. هوم آسمانی، پسر اهورا مزدا است. فشردن این

    گیاه ( کوبیدن در هاون برای به دست آوردن شیره گیاه ) نوعی قربانی غیر خونین است. قربانی شدن او موجب شکست شر

    است. او ایزدی است که در مراسم قربانی، قربانی می شود تا مردم به زندگی برسند.

    مراسمِ هوم از مهمترين مراسمِ مزدیسنا است و با آدابِ شست و شوي خاصي با سرودِ اوستا در مقابلِ مجمرِِ آتش، پنج تا

    هفت ساقه از هوم با قدري آب زور و شاخه اي اورورام در هاون فشرده شده و قطراتِ حاصل از اين مراسم را كه از گياهانِ

    فشرده شده بدست آمده پراهوم مي گويند. در اوستا، يشتِ كوتاهي براي هوم سروده شده است.


    مُغ:

    مُغان (مفرد آن مُغ) بنا به روایتی در اصل طایفه*ای از مادها بودند که اجرای امورات مذهبی را بر عهده داشتند. با روی کار آمدن

    هخامنشیان مغان همچنان تولیت امور مذهبی را حفظ کردند و عرصهٔ فعالیت آنها دیگر منحصر به ماد نبود. در دوران ساسانیان

    مغ به پایین*ترین مرتبه از سلسله مراتب روحانیت زرتشتی اطلاق می*شد.

    بعد از اسلام مغ معنی اسرارآمیزتری پیدا کرد و موارد استعمال آن گسترده*تر شد و در نزد افراد به گونه*ای با گذشتهٔ

    مجوسی و احیاناً پر رمز و راز ایران ارتباط پیدا کرد. همچنین مغ گاه دال بر روحانی زرتشتی در مفهوم کلی آن است (قابل

    مقایسه با مُلا یا آخوند در اسلام). راجع به نقش مغان در تاریخ مذهبی ایران سخن بسیار گفته شده*است. شایستهٔ ذکر است

    که مغان در نزد غربیان نیز به عنوان گروه اسرارآمیز شناخته بودند و کلمهٔ Magic یا مشابهات آن در زبان*های اروپایی (به معنی

    جادو) برگرفته از کلمهٔ مغ است.


    اردویسور آناهید:

    اردویسور اناهید الهه آب است. اوست که به فرمان اورمزد از آسمان باران، برف و تگرگ را فرو می باراند. بندهش او را «مادر

    آب*ها» توصیف می کند که پاکیزه نگاه داشتن تخمه مردان، چون از خون پالوده شود و نیز زنان، چون بزایند و دیگر آبستن شوند

    از خویشکاری های اوست.

    سبب این که ایرانیان در نوروز غسل می کنند آن است که این روز به الهه آب تعلق دارد. از این رو، مردم در این روز هنگام سپیده

    دم از خواب برمی خیزند و با آب قنات و حوض خود را می شویند و گاهی نیز آب جاری بر خود از راه تبرک و دفع آفات می ریزند. و

    در این روز مردم به یکدیگر آب می پاشند و درباره سبب این کار برخی گفته اند علت آن است که در کشور ایران دیرگاهی باران

    نبارید و سپس ناگهان سخت ببارید و مردم به آن باران تبرک جستند و از آن آب به یکدیگر پاشیدند و این کار همچنان در ایران

    مرسوم بماند.


    فرَوَهَر:

    این واژه در زبان اوستایی فر وَشی "farvashi" در زبان پارسی هخامنشی فر وَرتی "fravarti" و در زبان پهلوی فرَ وَهَر

    "fravahr" خوانده می*شود .

    بایسته*است که بدانیم فروهر جایگزینی برای اهورامزدا نیست.

    نگاره فروهر در فرهنگ ایرانی نشانه دو نماد میهنی و دینی می*باشد؛

    نماد میهنی:

    از دوران پادشاهی مادها و سپس شاهنشاهی هخامنشیان نگاره فروهر نشانه نماد میهنی بوده و آدمی را در پیکره و سیمای

    شاهین تیز چنگ و بلند پروازی نشان می*دهد که آنرا نماد توانایی، سر بلندی و فر و شکوه می*دانستند و پرچم*های خود را به نما

    و سیمای شاهین می*آراستند.

    نماد دین زرتشت:

    ایرانیان پیرو اشو زرتشت برای این نیروی مینوی که بن مایه آن جنبش و پیشرفت بسوی رسایی، فرامایگی و والایی است، هیچ

    پیکره*ای را بهتر و شایسته تر از شاهین نیافتند و آنچه که در گذشته نشانه فر و شکوه و سر بلندی بود و انگیزه ملی و میهنی

    داشت با اندک دگرگونی در سر و پای شاهین به سیمای کنونی در آوردند، تا هم بن*مایه مینوی را نشان دهد و هم نمودار سر

    بلندی و سر فرازی ایرانیان باشد.

    در نگاره فروهر دو نیروی همیستار (مخالف) «سپنتامینو» (نشانه خوبی) و«انگره مینو» (نشانه بدی) نمایان است و آدمی رو به

    سپنتا مینو دارد و بسوی او میرود به انگره مینو پشت کرده*است.

    ویژگی ها:

    ۱- چهره فروهر همانند آدمی است ،از این رو گویای پیوستگی با آدمی است، او پیری است فرزانه و کار آزموده، نشانه از

    بزرگداشت و سپاس از بزرگان و فرزانگان و فرا گیری از آنان دارد .

    ۲- دو بال در پهلو*ها که هر کدام سه پر دارند این سه پر نشانه سه نماد پندارنیک، گفتارنیک، کردارنیک که هم*زمان انگیزه پرواز و پیشرفت است.

    ۳- در پایین تنه فروهر سه بخش، پر*هایی بسوی پایین است ،که نشانه پندار و گفتار و کردار نادرست ویا پست می*باشند، از اینرو

    آنرا، آغاز بدبختی*ها و پستی برای آدمی می*دانند.

    ۴- دو رشته که در سر هر یک گردی (حلقه) چنبره شده*ای می*بینیم ،در کنار بخش پایینی تنه می*باشند که نماد سپنتامینو و

    انگره مینو هستند ،که یکی در پیش پای و دیگری در پس آن است. و این رشته*ها هر یک در تلاش هستند که آدمی را بسوی

    خود بکشند ؛این نشانه آنست که آدمی باید به سوی سپنتا مینو(خوبی)پیش رود و به انگره مینو(بدی) پشت نماید.

    ۵- یک گردی (حلقه) در میانه بالاتنه فروهر وجود دارد این نشان، جان و روان جاودان است که نه آغاز و نه پایانی دارد.

    ۶- یک دست فروهر کمی به سوی بالا و در راستای سپنتا مینو اشاره دارد که نشان دهنده سپاس و ستایس اهورمزدا و

    راهنمایی آدمی بسوی والایی و راستی و درستی می*باشد.

    ۷- در دست دیگر گردی (حلقه*ای) دارد که نشانه، وفاداری به پیمان (عهد) می*باشد و نشانگر راستی و پاک خویی و جوانمردی و جوانزنی است.
  • کاربر مقابل پست AlirezA عزیز را پسندیده است:

    سوگند (09-17-2012)

  • پاسخ با نقل قول پاسخ با نقل قول

  • Top | #3
    مفاهیم مزدیسنا ( آیین زرتشت )



    عنوان کاربر
    کاربر ارشد
    تاریخ عضویت
    Sep 2012
    شماره عضویت
    10
    نوشته ها
    300
    پسندیده
    1,534
    مورد پسند : 808 بار در 283 پست

    ویترین مدال ها

    بنام یزدان

    مهرماه با نام «اورمزد» آغاز شد

    همه ي كارها را با نام و ياد او آغاز مي كنيم با نام «اورمزد»، داناي بزرگ. داناي بزرگ است، از اين روي نخستين روز هرماه ٣٠ روزه ي زرتشتيان با نام «اورمزد» آغاز مي شود.

    روز شانزدهم مهرماه نیز درگاهشمار ایرانی که به نام ایزد مهر، نام گذاری شده است هنگام برگزاری جشن مهرگان است. واژه مهر پیمان و دوستی معنی می دهد در ایران باستان، جشن مهرگان پس از نوروز دارای اهمیت ویژه ای بود. بیرونی می گوید که چون در این روز آفتاب بر عالمیان پیدا شد، این روز را مهرگان (هنگامه خورشید) نامیدند. جشن مهرگان که از روز مهر شروع می شد تا شش روز پس از آن ادامه می یافت .
  • کاربر مقابل پست سوگند عزیز را پسندیده است:

    AlirezA (09-17-2012)

  • امضای ایشان
    اشم وهو و هیشتم استی
    اوشتا استی اوشتا اهمایی
    هیت اشایی و هیشتایی اشم
    ................................................
    راستی بهترین است ، خوشبختی است
    خوشبختی از آن کسی است که
    خواستار خوشبختی دیگران باشد
    پاسخ با نقل قول پاسخ با نقل قول

    کلمات کلیدی این موضوع

    مجوز های ارسال و ویرایش

    • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
    • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
    • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
    • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
    •  
    © تمامی حقوق برای تاریخ فا محفوظ بوده و هرگونه کپی برداري از محتوای انجمن پيگرد قانونی دارد