ای ایـــران...

ای زادبوم کوروش بزرگ

ای سرزمین آریایی

ای زادبوم زرتشت نیک سگال

ای سرزمین سپنته

ای گاهوارۀ تمدن

ای دروازۀ شکوه و بالندگی


تو را چه شد؟


این انیرانان گزاف چه سانند که بر تو چیره اند؟

اینان چسانند که تو را ویران گردانیده اند؟

غرورت کجا رفته؟

شکوهت چه شد؟

ای شیر آرمیده در پهنۀ گیتی، چرا سکوت کرده ای؟

چرا مانند گربه ای چمباتمه زده، تنها نظاره گر ویرانی خود هستی؟


برخیز ای شیر خفتیده...


برخیز و فریادی سهمگین سر ده تا جهانیان دگرباره دریابند که تو کیستی

به کوردلان نشان ده که ایران همواره ایران است و ایران خواهد بود

ای آتش زیر خاکستر

پویا گرد و به ناکسان بفهمان که دیگر زمان بدرود فرا رسیده است

به آنان بفهمان که چپاول دیگر کافیست...


ای مهد دلیران و بزرگمردان، ای پرورندۀ گیتی کسان

برخیز و خاک پاکت را از وجود مزدوران و فسوسگران پاک گردان

برخیز که اینک هنگام تار و مار سازی انگره خویان است

برخیز که ما هستیم و همواره خواهیم بود...

برخیز که فرزندان غیورت هیچگاه تسلیم نگشته اند و تسلیم نخواهند شد

برخیز که قلب مردمانت همچنان میتپد


برخیز که سکوت دیگر معنایی ندارد...



___________________________

( علیرضا "کوروش" کیانی )