پاندول فوکو اولین فردی که توانست به صورت علمی گردش وضعی زمین را اثبات کند، فیزیکدان فرانسوی قرن نوزدهم ژان برنارد لئون فوکو بود که در سال 1851 از امکانات موجود آن زمان استفاده کرد و این پدیده را به اثبات رساند .او برای اجرای این نامه ار سقف گنبد پانتئون در پاریس وزنه ای معادل kg28 را به طناب نازکه به ارتفاع m67 آویزان کرد و زمان نوسان را s16 بدست آورد. 4 سال بعد (1855) ، او به لحاظ این کار علمی و سایر کارهایش مدال کاپلی را دریافت کرد. حرکت پاندول فوکو بر اساس قانون اول نیوتون است که می گوید جرمی که در خطی مستقیم در حرکت است پیوسته جهت و سرعت خود را حفظ می کند تا زمانی که نیرویی خارجی بر آن اثر گذارد. پاندول فوکو به گونه ای آویزان می شود که در محل اتصال، امکان چرخش آزادانه در یک نقطه ی ثابت را دارد و در نتیجه حرکت منحصر به یک صفحه نمی شود.زمانی که پاندول به حرکت در می آید تقریباً با دامنه ی ثابت به حرکت ادامه می دهد و سعی می کند در صفحه ی قائم نسبت به مختصات ثابت فضایی چرخش کند ؛ که در نهایت تاثیر نیروی جازبه اثر گذار می شود.اما، زمین، پیوسته تحت تاثیر حرکت وضعی در زیر وزنه می چرخد، بنابراین اگر دایره ای مدرج در زیر پاندول قرار گیرد مسیر خطی پاندول ( در نیمکره ی شمالی ) ظاهراً به دور مرکز آن مانندعقربه های ساعت می چرخد .اگر پاندول فوکو را در یکی از قطبین جغرافیایی زمین نصب کنند این حرکت ظاهری ظرف 24 ساعت انجام می پذیرد و در واقع این زمین است که در زیر پاندول حرکت می کند و در حقیقت جهت حرکت پاندول در فضا ثابت است .حرکت ظاهری پاندول فوکو بستگی به عرض جغرافیایی نقطه ی مورد نصب دارد. پاندول در قطب ها سریع تر می چرخد و هر چه به استوا نزدیک تر می شویم سرعت آن کمتر می شود. به طوری که زمان برای یک دور در قطبین 24 ساعت و در استوا بی نهایت است.