نظریه ی چامبرلین _ مولتن ( Chamberlin - Moulton )در حدود سال 1900 زمین شناس امریکایی، تی.سی. چامبرلین، به همراه منجمی به نام اف.ار.مولتن، نظریه ی دیگری ارائه دادند. آنها اظهار داشتند، منظومه ی شمسی هنگامی به وجود آمده که ستاره ی دیگری از نزدیکی خورشید عبور کرده و در این رودرویی مواد درون خورشید بر اثر عمل کشنده به بیرون کشیده شده و این کاز داغ بر اثر متراکم شدن به سوی هم کشیده شده و سیارات را پدید آورده اند .دانشمندان دیگر، از جمله عالم انگلیسی جیمز جینز کوشیدند نظریه ی دیگری را ثابت کنند، اما پس از چندی این موضوع روشن شد که موادی که به فرض از درون خورشید بر اثر نیروی ستاره ای عبوری بیرون کشیده شده باشند، گشتاور زاویه ای نداشته است تا بتواند به صورت سیاره یا سیارک در مدار بماند.در سال 1934 اچ.ان. راسل که فیزیکدان فضایی بود اظهار داشت سیارات جمعاً 1/0 درصد جرم منظومه ی شمسی را دارند در حالی که گشتاور زاویه ای آنها 98 درصد است . در همین دوران، منجمان علائمی را مشاهده کردند که سبب پذیرش این مطلب شد که کلیه ی ستارگان، از جمله خورشید، از انقباض ابر های بین ستاره ای بوجود آمده است. این موضوع سبب شد که دوباره به نظریه ی کانت و لاپلاس توجه شود .